سلام دوستان، وقتتون بخیر باشه.
یه پروژه ایی برداشتم که حداقل چند ماهی وقتمو میگیره و نتیجش حداقل 3 سال دیگه مشخص میشه. امیدوارم بتونم که اون هدف عالی و خوبی که تو ذهنم هستش رو پیاده سازی کنم. البته کار گروهی هستش و امیدوارم نتایج مثبتی برای یکی از دوستانم داشته باشه که آینده و زندگیش رو این موضوع هستش. من تمام تلاشمو می کنم تا ببینیم چی میشه. خدایا به امید خودت و نه خَلقِت.
موارد زیر درس آموخته های خودمه و شاید مورد تایید خیلیا نبااااااشه!
درس اول: رو پای خودت باش.
درس دوم: از گذشته بهترین استفاده رو برای آینده بکن.
درس سوم: آزموده را آزمودن خطاست.
درس چهارم: همه آدما بَدَن مگر اینکه غیرش ثابت بشه یا همه آدما خوبن مگر اینکه غیرش ثابت بشه.
درس پنجم: 50 درصد کارا با نظم و برنامه ریزی رِلِه میشه.
درس ششم: کاره الان رو نباید به 2 دقیقه بعد منتقل کرد.
درس هفتم: همیشه برنامه گذشته، حال و آیندتو بصورت الکترونیکی داشته باش. از تجربیات اونا استفاده کن.
درس هشتم: با کسی که با شما صادق هست، صادقانه رفتار کنید.
درس نهم: پی بردن به اشتباه، اولین قدم رو به جلو هستش.
درس دهم: از روی ظاهر آدما به باطن آدما نگاه نکنید.
درس یازدهم: هیچ وقت برای شروع دیر نیست، ولی بابت هر تاخیر باید جریمه بشی.
درس دوازدهم: هیچ وقت برنامه تو بخاطر دیگران خراب نکن، ولی استثنا هم قائل باش.
درس سیزدهم: فضای علمی و دانشگاهی همیشه ماندگار هستش.
درس چهاردهم: تلاش، دقت، پشتکار و توکل به خدا کنار همدیگه نتایج خوبی حاصل میشه.
درس پانزدهم: عجول بودن و نداشتن صبر و برنامه، همیشه نتیجه منفی داره.
درس شانزدهم: در حین رسیدن به هدف، جار زدن فقط مانع رسیدن به مقصد میشه.
درس هفدهم: وقت شناس باش!
درس هجدهم: یه جاهایی آدم باید گذشت داشته باشه.
درس نوزدهم: تک بعدی نباشیم و فقط قسمت خالی لیوان رو نگاه نکنیم.
درس بیستم: با هرکسی مثه خودش رفتار کنیم. خوبی با خوبی و ... .
درس بیست و یکم: هیچوقت برای جبران دیر نیستش، زمان گذشته ولی میشه جبران کرد.
درس بیست و دوم: برای کسی که برات مرام نمی زاره، مرام نزار، بعد از انجام کار پشیمون میشی و خودخوری میکنی.
درس بیست و سوم: اهدافتو به کسی نگو چون سنگ و کلوخ زیاد به سمتت پرتاب میشه.
درس بیست و چهارم: دل سوزتر از پدر و مادر وجود نداره. فقط باید راهو بلد باشن و درست نشون بدن.
درس بیست و پنجم: قول دادن راحته ولی انجامش به فکر نیاز داره. پس الکی قول ندیم.
درس بیست و ششم: یه سری اتفاقا برای آدم میفته که تنها راه حلش سکوت هست. جاست سکوت.
درس بیست و هفتم: دلت به حال کسی نسوزه. دلت به حال بدبختیات بسوزه.
درس بیست و هشتم: گاهی وقتا، آدما باید دل از علایقشون بِکَنَن تا به اهدافشون برسن.
درس بیست و نهم: بیعرضگی خودمان را به دیگران ربط ندهیم.
درس سی ام: از ماست که بر ماست. (1399.07.06)--- حامد اینو اساسی یادت باشه.
درس سی و یکم: قبل از اینکه حرفامونو به سمت یکی شلیک کنیم، فکر کنیم. قبل از اینکه یه حرفیو با یکی شروع کنیم،اگر قراره زود بریم بگیم یه وقت تعیین کنیم و وسطش هی بهانه های فضایی نیاریم. :)
تابعد
آنکه تندرستي دارد اميد دارد و آنکه اميد دارد همه چيز دارد.