*روز بیست و چهارم مهاجرت
سلام دوستان، این پست تقدیم میشه به ایرانم. به تمام خاطراتم. به تمام رویاهام، به تمام لحظاتی که دیگه شاید نبینم. سخت ترین بخش مهاجرت دوری از خانواده و دوستان هستش. هیچکدوم از بچه هایی که مهاجرت کردن این موضوع رو به من نگفتن. وقتی از ایران خارج میشی قلبت، خاطراتت و تمام فکرت ایران میمونه. این یه واقعیته، شعار نیست. اینجا خیلی چیزا رو بدست میاری ولی خیلی چیزا رو هم از دست میدی.
بیقرار توام و در دل تنگم گلههاست
آه! بیتاب شدن عادت کم حوصلههاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصلههاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پرزدن چلچلههاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزلههاست
باز میپرسمت از مسئله دوری و عشق
و سکوت تو جواب همه مسئلههاست.
آنکه تندرستي دارد اميد دارد و آنکه اميد دارد همه چيز دارد.