*روز سی ام مهاجرت، الکی الکی شد یک ماه!
سلام دوستان، وقتتون بخیر باشه. با یکی از دوستان در مورد مهاجرت و سختی هاش صحبت می کردم. مشاوره های قشنگی میداد. صحبتاشو برام نوشت و فرستاد. این نوشته و صحبتارو اینجا میذارم بمونه یادگار و اینکه صحبت ها قدری دست خوش تغییر شده و بصورت کلی برای همه افراد چه مجرد و چه متاهل نوشته شده.
زندگی همیشه رویِ خوشِش رو به ما نشون نمیده، قرار نیست همیشه کیفمون کوک باشه و نونمون گرم و آبِمون سرد، یه جاهای میخواد این زندگی نارو بسازه، یه جاهای میخواد پوستمونو کلفت کنه. اوایل مهاجرت انقدر سختی های تحمیل شده زیاده که خیلیا میخوان برگردن و این فکر دائم توی سرشون رژه میره که اینجا کسیو نداری، برگرد ولی ابتدای راه برای تصمیم گیری و برای برگشتن خیلی زوده، خیلی خیلی زود. مهاجرت مثل یه رابطه عاطفیه، برای بعضیا ممکنه پر از حس کنجکاوی باشه، برای بعضیا ممکنه پر از هیجان های مثبت باشه و برای بعضیا هم ممکنه پر از هیجان های منفی و ترجیحشون کات کردن باشه. اما چیزی که مهنه اینه که ما حتما به شناخت خیلی خیلی زیادی نیاز داریم. لازم تو رورای اول که حس های دلتنگی و وابستگی و دلبستکی نسبت به کار و دوست و خانواده و کشورت میاد دسراغت و حس وطن دوستیت گل می کنه، اینو به خودت یادآوری کنی که الان توی شکننده ترین حالت روحی خودتی و شمایی که مهاجرت کردی و الان کشور مقصد هستی، فکر مهاجرتت برای یک روز و دو روز و سه روز نیست. برای چند سالِ متمادیِه که علاقمند بودی سطح رفاه خودتو ارتقا بدی.
یه چیزی که به متاهلا وقتی مهاجرت کردن میگم، اونم اینکه یه وقتایی واقعاً خوبه که خودخواهیو بذاریم کنار و به نسل بعدمون هم فکر کنیم. اومدیم خوب زندگی کنیم تو کشور مقصد، پول دربیاریم و زندگی کنیم و تجربه بدست بیایم. به نسل بعدی که ازت تشکر میکنن برای تحمل این سختی فکر کنید. البته انسان باید به این موضوع هم فکر کنه که شاید یه بچه وضعیتش تو کشور مقصد بدتر از کشور پدر مادریش هم بشه. هر اتفاقی میتونه بیفته. هر اتفاقی امکانش هست بیوفته و کل این دنیا غیرقابل پیش بینیه.
اووم بیا یه کار دیگه کنیم اصلا، فکر کنید این مسئله شبیه یه ازدواجه، یه کیس خوب و دهن پر کن اومده، تو اولش مایل بودی بخاطر موقعیتش باهاش حرف بزنی و وقت بگذرونی ولی الان که تازه شروع کردی به حرف زدن، دیدی طرف مثلاً یه آشناش یا فامیلش یا عزیزش فوت کرده و تو شرایط روحی مناسبی نیست که بتونه ابراز علاقه کنه و.. خب آیا باید ردش کنی؟ آیا انسانیت به تو اجازه میده با وجود یک دلبستگی نیم بند و تازه پا گرفته اونو وسط این بل بشو رها کنی؟ نه! صبر کن باهاش همدلی کن، ببین اصلاً قراره تو اوج همچین سختی ای چه واکنشی نشون بده، تو این سختی ها، چم و خم و تمامی شخصیتش بدستت میاد. چند ماه که گذشت دیدی اصلاً آدمِ تو نیست، با احترام باهاش برخورد کن و تصمیمات صحیح بگیر.
مهاجرت برای همه مناسب نیست، یه نفر که مهاجرت میکنه میدونه که اونجا براش فرش قرمزی پهن نکردن، میدونه که بدو ورودش احتمال داره مصادف بشه با هزار تا اتفاق غیر منتظره که باعث میشه تو روزای اول برخلاف کنجکاوی و جست وجو کردن ، فرد خونه نشین بشه و این خودش باعث آسیب روحی میشه. تواین راه فقط باید صبور باشی.
جمله ای که همیشه میگم بازهم تکرارش میکنم برات؛ بذار این راهی که اومدی، این دونه ای که کاشتی، ذره ذره رشد کنه، بهش زمان بده. اگر دیدی بذری که کاشتی، بذر تو نبوده، در اومد و محصولش بهت حال نداد، اونموقع برگرد. دنیا که به آخر نرسیده. ابتدای راه هنوز تلاشی برای پیدا کردن کار نکردی، هنوز با آدما دوست نشدی، اجازه بده.
اصلاً یه مثال دیگه؛ فکر کن رفتی دانشگاه یه شهر و استان دیگه. از تهران رفتی تبریز، از تهران رفتی اهواز، از تهران رفتی سیستان و بلوچستان. چند ماه به خودت فرصت بده. این همه هزینه کردی، اگر خوب نبود برمیگردی. اصلاً اآدما اگه اینجوری فک کنن مثلا یه دوره مطالعاتی اومدن، که یه دوره ی کوتاهیه و تموم میشه و راحت میتونن برگردن... بذارید اون زمان بگذره، اون فرصت پیش رو رو، سوختش نکنید. شد شد که چه بهتر، نشد هم فدای سدت
دوستان عزیز امیدوارم به کارتون بیاد. توضیحات خوب و عالی بود.
ممنونم ساپی، تا بعد
آنکه تندرستي دارد اميد دارد و آنکه اميد دارد همه چيز دارد.